دکتر مُحمّد علی‌آبادی، در یکُم خُرداد ماه سـال ۱۳۳٨ شمسـی خورشـیدی، در خانه‌ای سراسر آکنده از عطر ولایت و شمیم مُحبّت اهل بیـت علیهم‌السـّلام ، در خانـه «مرحُــوم حــاج نُصــرت‌الله علی‌آبــادی» پیــر غالمــی از عاشــقان ســینه‌چاک (از: نُوحه‌خوان‌های افتخاری) حُسین علیه‌السّلام ، در محلّه نظام آباد تهران به دنیا آمد.

   دکتر علی‌آبادی، بعد از گُذاران تحصیلات ابتدائی و مُتوسّطه در سال ۱۳۵٧ در محلّه نظام آباد قدیم (شهید مـدنی کنونی) به ترتیب در کنکُور سراسری و اختصاصی هنر و معماری شرکت و با رُتبه‌ای نسبتاً بالا به دانشگاه تهران (دانشکدۀ هنرهای زیبا) وارد شد و یکسال نخست از تحصیلات عالی خـود را با مُوفقیّت به پایان رسانید. با شروع انقلاب فرهنگی و تعطیلی چندسال دانشگاه‌ها نزدیک بـه یک‌سـال بـرای جهـاد سازندگی به اُستان سیستان و بلُوچستان رفت و در کنـار سـایر جهـادگران سـازندگی کشـور خالصانه به کار خدمت‌رسانی مرد زحمتکش و فقیر روستاهای زابلستان پرداخت. چند سال نیز در اُمُور تربیتی (از نهادهای فرهنگی نوبُنیاد انقلاب در وزارت آموزش و پـرورش) مشـغول بـه تعلـیم و تـدریر قـرآن کـریم و دروس دینـی؛ و نیـز برپـائی نهادهـای فرهنگی‌هنـری جدیدالتأسیر و راه‌انـدازی روزنامـه‌های دیـواری و نشـریه‌های دانش‌آمـوزی در آمـوزش و پرورش استان تهران و مناطق مختلف آن بود، و در ارائه موادّ تبلیغاتی شیوه‌هائی تازه و اثرگـذار را ابداع نمود.

   با شروع جنگ تحمیلی، به بُنیاد مسکن انقـلاب پیوسـت، و در دفتـر خرّمشـهر و اهـواز آن سازمان (با عنوان «دفتر سلمان») به یاری هم‌رز‌هایش در کـار مُهندسـی جنـگ شـتافت. امّـا دل عاشق و شیدائی پُرشورش طاقت نیـاورد و در مقام یـک بسـیجی سـاده مُسـتقیماً وارد جنـگ رُویارُوی با دشمن بعثی گشت. دورۀ نخستین از رزم خود را در خـدمت شـهید چمـران (گـروه جنگ‌های نامنظّم) بود. در ادامه نیز مجموعاَ سه سال دیگر را (ضمن ادامه تحصـیل در دانشـگاه)، در دوره‌های یک تا سه ماهه، مُتناوباً در لشگر مُحمّد رسُول‌الله (گردان شهید بـاهنر) در جبهـه‌های مُختلف و در عملیات گوناگون شرکت جُست.

   مُجدّداً (یعنی: با پذیرش قطع‌نامه و پایان پایرفتن جنگ تحمیلی) رسماً و به‌گُونـه‌ای جـدّی و کُوشنده به دانشگاه تهران بازگشت و تحصیلات عالی خود را در مقطع کارشناسـی ارشـد رشـت مُهندسی معماری «با پایانی بسیار مُوفقیّت‌آمیز و کسب رتب برتر» پیگرفت. به همین مُناسـبت در ۱۳۶۹ ،با استفاده از بورس تحصیلیِ اهدائی از طرف وزارت علوم ، به اُسترالیا رفت و در دانشـکدۀ معماری دانشگاه سیدنی تحصیلات خود را تا کسب دکترای تخصّصی (با رتبه ممتـاز) در حـوزۀ حکمت و فلسفه مُهندسی هنر و معماری اسلامی (و کشف و طرح و تدوین راهـی جاویـدان و نظام‌مند دربرنامه‌ریزی، طرّاحی و ساختمان آثار هنری و معماری و صنعت)ادامه داد.

   او در سال ۱۳٧۶ به ایران بازگشت و در دانشگاه‌های مُختلف کشور، به‌ویژه در دو دانشـگاه تهران و علم و صنعت ایران به تدریس دروس نظری و عملی (در حوزه‌هـای «حکمـت هنـر اسلامی»، «مبانی نظری معماری»، «نظریه‌ها و روش‌های طرّاحی»، «رابط انسـان بـا طبیعـت و معماری»، »مبانی نظری تحقیقـات و روش‌هـای شناخت‌شناسـی در هنـر و معمـاری»، زبـان تخصّصی و …. و طرّاحی مجموعه‌های مسکُونی، مراکز اداری، آموزشی _ فرهنگی، و فرهنگ _ مذهبی) پرداخت. از دیگر فعالیّت‌های حرفه‌ای او، در کنار مُهندسی و طرّاحی مجمُوعه‌های فوق‌الذکر در کشور، آن‌جا تحقیقات بُنیـادین و اُصـولی در کشـف حقیقت هنـر و معمـاری اسلامی، نگاشتن و نشر مقالات و کُتب و سُخنرانی‌های علمی است. مجمُوع ایـن فعّالیّت‌هـا، تا کنون نیز با تلاش‌ی خستگی‌ناپذیر، شور و عشق‌ی فروزنده و علاقه‌ای‌ایمان‌بُنیان ادامه دارند.